sologitaar.nl
Rik Spann, gitarist



 

Rik Spann, gitarist

 

HERINNERINGEN VAN EEN GITAARFANAAT 

Sinds ik me kan herinneren vind ik de gitaar een bijzonder fascinerend ding. Pas op mijn 15e begon ik er echt op te spelen. Daarna was er geen houden meer aan. De eerste gitaarlessen met liedjes van Neil Young en The Rolling Stones door de overbuurjongen in Millingen aan de Rijn, het dorp waar ik opgroeide. Hij was drie jaar ouder, en maakte de hippietijd dus bewust mee, terwijl ik er een beetje achteraan hobbelde. In het dorp had je de Walhalla, een soortement van gezellige jongerensoos waar die vieze hippies allemaal enge dingen met hele heftige drugs deden. En dan gingen ze daarna naar de Extase in Nijmegen, ook al zo'n verdorven oord. Of naar Doornroosje. Het wilde leven ging aan mij allemaal een beetje voorbij, maar ik proefde het sfeertje helemaal door me onder te dompelen in de muziek van die tijd. Neil Young en The Stones dus, maar al gauw ook Deep Purple, Led Zeppelin, Uriah Heep, Black Sabbath, en wat fijnbesnaardere types als James Taylor, Boudewijn de Groot, Jim Croce en Gordon Lightfoot. De eerste ervaring op elektrische gitaar en met barré-accoorden vond plaats als invaller-gitarist in het jongerenkoor van Leuth. Ik wist net wat een barré-accoord was, en ineens moest ik al aan de gang met The Last Seven Days van Robert Long en Unit Gloria. Meer barré-accoorden zijn er niet in zo'n song te proppen, dacht ik. In de kerk van Leuth brak het zweet me aan alle kanten uit. Kramp in mijn handen bij die Bes en Es en As en Des, en dan ook nog eens door iedereen te horen, want door zo'n versterker. Ik kan iedereen zo'n deadline aanraden...
Hierop volgende het eerste bandje. The Fuckin' Machine. Ja, we waren pubers. We repeteerden in de kerk in Beek. De mega-muzikale en übersympathieke Peter Rutten speelde dwarsfluit, toetsen en de rest ook. Zijn broer Frits, een van de origineelste mensen die ik ooit ben tegengekomen, was de drummer. - Ooit nog het duo Gums met hem gehad (Guitar & Drums). -  De tune van Hawaii Five-O was een van onze eerste songs. Ooit kwam ik aan voor de repetitie, en mijn collega-gitarist riep dat we een song gingen repeteren die we niet hadden afgesproken: I'm Going Home van Ten Years After ! Leek mij een goed plan. Hij bleek het letterlijk te bedoelen: er was plotseling iets in de kerk georganiseerd, en ik kon op mijn Puch Maxi weer naar huis, gitaar op de rug. Van ons eerste optreden, op een Dovenschool geloof ik, kan ik me alleen herinneren dat ik de accoorden van Pinball Wizard van The Who speelde zonder dat het publiek mij zag. Ik stond achter een gigantische luidspreker, waar onze 'zang' uit kwam. Klein podium, grote herinneringen.

Het zal duidelijk zijn: over mijn avonturen met de gitaar vallen hele boeken te schrijven. Over mijn lessen van Loek Schrievers op De Lindenberg, mijn Roulerend Uur lessen ter voorbereiding op het conservatorium, mijn nieuwe helden Zappa, Joe Jackson en John Scofield, de fenomenale band Proofrock, die daarna onder de naam The Zip Polen onveilig maakte (met mij op saxofoon, dat dan weer wel), Gitaarstudio Snaarland, met de voortreffelijke Theo Dahm, en van daaruit talloze optredens, duo's bandjes, repetities en lessen. Die gitaarlessen van mij konden natuurlijk alle kanten op, omdat mijn leerlingen (muzikaal) van alle kanten kwamen. Klassiek? Prima, als het maar niet te virtuoos is. Basis wel natuurlijk. En dit gold voor alles. Heavy Metal? Mooi. Easy jazz ? Puik. Nirvana? Yeah ! The Peppers? Lekker ! Blackbird ? Fantastisch. Sacksioni? Heerlijk. Bamboleo? Vooruit dan maar.... Thuis lessen natuurlijk, maar ook op Popschool Amsterdam, waar ik gitaarlessen gaf, maar ook bandlessen en componeer/arrangeer-cursussen. Wat een leuke tijd was dat ! But life goes on, en er moesten andere keuzes gemaakt worden. Heb je wel eens.

Jaren later was daar ineens Karma Twist. Mijn eerste solo-album. Ik ging weer les geven. En concerten. Daar zijn we nu. Nog steeds is muziek een pijler onder mijn persoonlijke en professionele bestaan. Al die mooie muzikale verhalen, waarbij ik natuurlijk vrolijk meetokkel, gebruik ik als basis van mijn Keynote-lezingen en workshops over business creativity, leiderschap, teamwork en innovatie, o.a. op Nyenrode. Maar ook de gitaar zelf, in mijn lessen en solo-optredens, is helemaal terug. Zoiets als I'm Going Home...

Sinds ik me kan herinneren vind ik de gitaar een bijzonder fascinerend ding. Die fascinatie overdragen lijkt me verrukkelijk, maar dat is niet nodig, want die hebben miljoenen mensen al vanzelf te pakken gekregen. Inspireren, verder helpen en samen ervan genieten: dat kan wel. Sterker nog: zou een beetje dom zijn om het achterwege te laten. Met muziek kun je oud worden en jong blijven. Neil Young schreef op zijn 24e: Old Man, look at my life, I'm a lot like you were. Op mijn 24e speelde ik Little Wing. Van Jimi. Nu nog. (Hij niet meer). Ik ga daar nooit meer mee ophouden. Als je een stuk mee wilt vliegen (of tokkelen, aaien, jazzen, rocken, raggen, beuken, hakken): Be my guest !